spojrzenie w przeszłość

Rysunek Nicholsona.

W zeszłym tygodniu mieliśmy wizytę z ChRL. Przyleciał pan profesor z serią wykładów z dziedziny językoznawstwa. Dokładne sprecyzowanie jego dziedziny jest nieistotne, gdyż wygłoszone referaty traktowały o tym samym: o wyższości chińskiego komunizmu nad zepsutym Zachodem. Czyli nie miało to nic wspólnego z dziedziną, w której ów naukowiec jest specjalistą.

Gdy już się zorientowałam, że wykład będzie stricte polityczny, postanowiłam ominąć treści wygłaszane i skupić się na reakcjach moich demokratycznych Tajwańczyków.

Na sali było troje białych: ja z byłego bloku komunistycznego i dwoje Amerykanów. Poza tym siedziało jeszcze około 10 tajwańskich profesorów. Jedynie Biali podjęli dialog z orędownikiem komunizmu i starali się dyskusje prowadzić w kierunku nie-politycznym. Tajwańczycy oniemieli. Nie potrafili zabrać głosu. A zwykle są bardzo aktywni.

Po wykładzie rozmawiałam z Amerykanami, którzy wyrażali swe oburzenie głupotą profesora z lądu. Nie mogłam pozwolić na zupełne ośmieszenie naszego gościa. Jego teraźniejszość, a moja przeszłość jakoś się łączą. Na pewnym poziomie rozumiem go. Wiem, jak się musi czuć na tej obcej ziemi, gdzie teoretycznie wszystko możesz. Jak ryba wyrzucona z wody, która dławi się powietrzem.

Wytłumaczyłam zdziwionym Amerykanom, że całkiem możliwe, iż nasz gość ma wyprany mózg, ale równie możliwe jest, że musiał powiedzieć, to co słyszeliśmy. Przekonany, że ktoś na niego doniesie, iż nie mówi, tego co ma powiedzieć, wygłosił pochwałę reżimu, który zapewnia mu pracę i dom.

Wykład profesora z lądu był dla mnie maszyną, która przeniosła mnie w czasie. Do mojego dzieciństwa. Do tych ludzi, którzy w nocy wpadali po jedzenie do naszego domu, a potem dalej uciekali.