cztery łapy

“Poprzez miedze, poprzez łąki,
poprzez leśne ścieżki wąskie,
cztery łapy psa unoszą w świat.

Łapy, łapy, cztery łapy,
a na łapach pies kudłaty.
Kto dogoni psa? Kto dogoni psa?
Może ty, może ty, może jednak ja! ”

Czarna, podpalana. W kwietniu tego roku skończyła 13 lat. Jeździłam z nią kiedyś przez trzy miesiące w każdą sobotę i niedzielę na tresurę. Wszystkie przeszkody i zadania sprawnościowe wykonywała bezbłędnie za pierwszym razem. Można byłoby pomyśleć, że wychowała się w cyrku.

Było tylko jedno zadanie, którego do końca tresury nie potrafiła wykonać: zaatakować człowieka. Treser drażnił ją szmatą, kijem i nic. Aż pewnego razu Kora się wściekła, wyrwała mu szmatę i z nią uciekła. Od tej pory wiedziałam, że mój pies obronnym nie będzie. Najwyżej trzeba będzie ją bronić przed innymi. Trzeba przyznać, że nie było tak źle. Były chwile, kiedy potrafiła podnieść swoje wargi i ukazać garnitur niemal nieużywanych zębów.

Spędziłyśmy razem kawał jej życia i trochę mojego. Wiele pociągów pospiesznych, osobowych i ekspresowych mamy za sobą. Wiele przygód, o których trudno zapomnieć. Gdy się przeprowadzałam na czas studiów, ona zamieszkała ze mną. Była przy mnie, gdy spadłam z konia i nie mogłam się zbytnio ruszać. Wiedziała, że nie mogę z nią często wychodzić, więc grzecznie czekała na ten jeden spacer w ciągu dnia. Leżała obok mnie i trzymała swój łeb na miejscu, w którym miałam złamanie.

Mimo że w domu był zakaz spania z psem, zawsze do mnie przychodziła, a ja nigdy jej nie wyganiałam.

W poniedziałek mój pies umarł. A mnie przy niej nie było. Wiedziałam, że tak się stanie. Jednakże nie jest mi wcale łatwiej z tego powodu.